Deze vrijstaande woning ligt in een landelijk gebied op de overgang tussen bebouwing en open landschap, waar een voormalige verzameling van uiteenlopende gebouwen is vervangen door één helder en lineair volume. Het perceel wordt gekenmerkt door een glooiing in het landschap, volwassen beplanting en lange zichtlijnen richting het omliggende landschap. Binnen deze context is een woning ontworpen die zich nauwkeurig voegt naar de bestaande topografie en de kwaliteiten van de plek versterkt.

De opdrachtgevers wensten een gelijkvloerse woning waarin alle belangrijke leefruimtes optimaal profiteren van het uitzicht richting het westen, terwijl tegelijkertijd privacy wordt geboden aan de straatzijde. Daarnaast speelde de wens om een eenvoudig en helder volume te realiseren dat zich rustig in het landschap voegt en de openheid van de locatie behoudt.

Het ontwerp is gebaseerd op een langgerekt lineair volume dat parallel aan de glooiing van het terrein is gepositioneerd. De natuurlijke hoogteverschillen in het landschap zijn gebruikt als uitgangspunt voor het vloerpeil, waardoor de woning aan de zuidzijde op het talud rust en richting het noorden geleidelijk boven het maaiveld lijkt te zweven. Dit versterkt het beeld van een licht en zwevend volume dat zich horizontaal door het landschap beweegt.

De belangrijkste leefruimtes, waaronder woonkamer, keuken, werkkamer, logeerkamer en slaapkamers, zijn als een reeks opeenvolgende ruimten in deze lineaire structuur georganiseerd. Elke ruimte is direct georiënteerd op het landschap en profiteert van licht, uitzicht en ruimtelijkheid. Onder het verhoogde volume is ruimte gecreëerd voor secundaire functies zoals berging en garage.

Oorspronkelijk was het onderliggende niveau opgevat als een grotendeels open ruimte, waardoor het landschap onder de woning door zichtbaar zou blijven. In een later stadium is dit deel deels gesloten, waardoor het onderbouwvolume compacter werd. Hierdoor kon het bovenliggende volume juist strak en helder worden vormgegeven, zonder toevoegingen of onderbrekingen in de hoofdvorm.

De positionering van de woning is zorgvuldig afgestemd op de bestaande context, waarbij aansluiting is gezocht bij de aanwezige bomen en de landschappelijke structuur. Twee bestaande bomen, aan de voor- en achterzijde van het perceel, spelen een belangrijke rol in het visueel onderbreken van de lange horizontale massa wanneer deze vanuit de omgeving wordt ervaren. Een later toegevoegde paardenstal vormt een extra onderbreking in het volume en leest als een los element binnen de compositie.

De bestaande oprit is behouden en subtiel aangepast, waardoor een zachte beweging ontstaat richting een binnenruimte tussen woning en bijgebouw. Deze ingreep zorgt voor een natuurlijke routing en onttrekt de toegang tot de onderliggende ruimte aan het zicht, wat het rustige karakter van de compositie versterkt.

De woning is bewust niet als traditionele schuurwoning opgezet, maar refereert wel subtiel aan de agrarische context van de omgeving. Dit komt tot uiting in de ingetogen materialisatie, de eenvoudige detaillering en de flauwe dakhelling, waardoor het gebouw zich vanzelfsprekend voegt in het landschap.

Het resultaat is een ingetogen en landschappelijk georiënteerde woning waarin architectuur en topografie nauw met elkaar zijn verbonden, en waarin het lange lineaire volume als een rustige ingreep door het landschap beweegt.