Op deze plek stond tot 2020 een houten vakantiewoning uit de vooroorlogse periode. Oorspronkelijk bevond het huisje zich in de duinen bij Hallum, maar tijdens de oorlog werd het op last van de bezetter afgebroken. Het casco bleef vervolgens jarenlang opgeslagen. Na de oorlog werd het gebied ten noordoosten van Nes, grenzend aan het bos, ontwikkeld tot recreatiepark. Daar werd het casco opnieuw opgebouwd op een van de mooiste locaties van het gebied: aan de rand van het bos en op nog geen tweehonderd meter van het strand.

Zoals bij veel kleine vakantiewoningen uit die tijd en op zulke gewilde locaties, bleek behoud en renovatie uiteindelijk niet rendabel. Het merendeel van deze chaletjes is inmiddels verdwenen en vervangen door aanzienlijk grotere woningen. Daarmee is de schaal van het gebied sterk veranderd, vaak niet ten gunste van de ruimtelijke kwaliteit. Gelukkig is één belangrijk kenmerk behouden gebleven: alle woningen in dit gebied hebben een rieten kap, waardoor met enige verbeelding een soort kunstmatig duinlandschap ontstaat.

Een van de grootste uitdagingen van deze ontwerpopgave was de positionering van de woning op de kavel. Door een ongelukkige samenloop van regelgeving kon de woning niet op de oorspronkelijke plek worden herbouwd. Het bouwvlak waarbinnen gebouwd moest worden lag ingeklemd tussen een aangrenzend voetpad aan de zuidzijde en de verplichte minimale afstand van 25 meter tot de naastgelegen woning aan de noordzijde. Om die reden is het volume als het ware gedrapeerd langs deze straal van 25 meter.

Aan de zijde van het voetpad is de gevel diep teruggelegd. De veranda die hierdoor ontstaat vormt een prettige en vanzelfsprekende overgang tussen het openbare pad en de privacy van de woonruimten. De houten gevels zijn uitgevoerd in brede, dikke ruwe Nobelwood planken, die goed aansluiten bij het robuuste karakter van de rieten kap.