Aan de Groningerweg in Eelderwolde is een eigentijdse schuurwoning gerealiseerd op een langgerekte inbreidingslocatie aan de rand van het landschap. Het perceel ontstond na een grondruil ten tijde van de aanleg van een nieuw fietspad en bevindt zich in een gebied dat de afgelopen jaren sterk is veranderd door nieuwe infrastructuur, waterverbindingen en woningbouwontwikkelingen. Ondanks deze veranderingen behoudt de omgeving haar karakter als lintbebouwing op een zandrug in het voormalige veenontginningsgebied, gekenmerkt door een afwisseling van woningen, erven en volwassen laanbeplanting.

De locatie wordt enerzijds bepaald door de nabijheid van het landschap en het watergebied aan de achterzijde, anderzijds door de aanwezigheid van de drukke weg en het fiets- en wandelpad langs het perceel. Juist deze tegenstelling tussen openheid en beslotenheid vormde het uitgangspunt voor het ontwerp van de woning.

De opdrachtgever had vanaf het begin een duidelijke wens voor ogen: een langgerekte schuurwoning waarin de belangrijkste leefruimtes volledig gericht zijn op het landschap aan de achterzijde van het perceel. De beperkte toegestane bouwdiepte uit het bestemmingsplan leidde vrijwel vanzelf tot een lineair volume dat het perceel in twee delen verdeelt. In plaats van deze beperking als uitgangspunt voor een compacte standaardwoning te gebruiken, is gekozen voor een heldere schuurwoning waarin alle functies onder één doorlopend dak zijn samengebracht.

Om het hoofdvolume niet te verstoren met garage, berging en technische ruimtes, zijn deze functies opgenomen in een split level onderbouw die gedeeltelijk in het terrein is verzonken. Via een flauwe hellingbaan aan de noordzijde zijn deze ruimtes toegankelijk gemaakt. De belangrijkste woonruimtes bevinden zich daarboven op een verhoogd niveau, ongeveer anderhalve meter boven het maaiveld. Hierdoor ontstaat vanuit de woning en de rondomlopende veranda vrij uitzicht over het omliggende landschap, terwijl tegelijkertijd privacy wordt gecreëerd ten opzichte van het naastgelegen fietspad.

Door de toevoeging van de veranda kreeg het gebouw uiteindelijk een lengte van bijna dertig meter, aanzienlijk meer dan volgens het bestemmingsplan was toegestaan. Op basis van de ruimtelijke kwaliteit van het ontwerp heeft de gemeente medewerking verleend en is binnen de regelgeving een passende oplossing gevonden.

Naast de architectonische kwaliteit speelde duurzaamheid een belangrijke rol binnen het project. Hoewel een volledig passieve woning niet haalbaar bleek binnen de gewenste opzet van het gebouw, zijn diverse principes van passief bouwen toegepast. De woning beschikt over een sterk geïsoleerde gebouwschil, extra aandacht voor luchtdichting, lage temperatuurverwarming via een warmtepomp, een hoogwaardige ventilatie-installatie met warmteterugwinning en schuifluiken die oververhitting door zoninstraling beperken.

De schuurwoning heeft een hybride constructie bestaande uit een betonnen en gemetselde onderbouw met daarboven een houtskeletbouwconstructie die wordt gedragen door onbehandelde stalen spanten. Voor de gevels, veranda en houten buitenonderdelen is gebruikgemaakt van Siberisch lariks. Op het dak zijn hergebruikte dakpannen toegepast afkomstig van een gesloopte boerderij uit de directe omgeving.

Het resultaat is een eigentijdse schuurwoning die zich zorgvuldig voegt in het bestaande lint en tegelijkertijd optimaal gebruikmaakt van uitzicht, landschap en oriëntatie. De combinatie van een helder volume, een verhoogde woonlaag en duurzame materiaaltoepassingen zorgt voor een woning met een sterke relatie tussen architectuur, landschap en gebruik.